به تو معتاد شدم

                      و کار آخر شد

                      (و یا می‌پنداری که آغاز شد؟)

سوزنی زرّین و مخدّر

                           حضور تُرا در شریان‌های من می‌کارد

                                                                و زبانت را در سینه‌ام

                                                  تا کوبش‌های قلب

                                                                بیدار شود

با اعتراضات کارگری که مدتی‌ست چهار گوشه‌ی آن کشور را گرفته دیگر زمان آن رسیده که همه‌ی ما یک نکته‌ی ابتدایی را بفهمیم؛ طبقه‌ی کارگر چه انقلابی چه غیر انقلابی و چه چپ و چه راست چه وطن‌پرست و چه غیر وطن‌پرست یک طبقه‌ی اجتماعی‌ست که در درون خود دارای جنبش است و نه یک توده‌ی بی‌شکل بی‌حرکت. و به همین خاطر نه نیازی به عاملی از بیرون دارد که اسم خود را چپ بگذارد و بخواهد برایش درباره‌ی چگونه کارگر بودن رهنمود صادر کند و نه از آن مهم‌تر، عامل وطن‌پرستی که بخواهد از دیدن این که کارگران کثیف نیستند و "تر و تمیز" هستند و با "دست غذا می خورند" ولی "با وقار"‌اند ذوق کند.

پی‌نوشت: فکری بودم چرا از آرشی که دست به نقدتر از همه است در فرستادن عکس‌های دستِ اول، خبری نیست که دیدم کسوف نو شد با عکس‌هایی از منصور اسانلو در منزل و شادی‌ام کامل‌تر.

داشتم به موهایم چنگ می‌زدم و از سر استیصال که شاید این درد کشنده‌ي کش‌دار را فراموش کنم، چرخ می‌زدم همین حوالی که برخوردم به هذیان شبانه‌ي لوا. دور از وصف حال امشب من نیست، اگر آدم مهربان قصه‌اش را قلم بگیرید:

نمی‌دانم چه حکمتی‌ست که این وقت شب/روز فیلترینگ اینترنت ما می‌پرد ــ گمانم ماه می‌گیردش ــ و بساط عیش و نوش‌مان فراهم می‌شود از دو جهت: یکی استفاده از اینترنت پر سرعت ِ رایگان (قربانش شوم) و دیگری روشن شدن چشمان‌مان به جمال نیکوی وب‌لاگ‌های سانسور شده‌ي نسوان محترمه از جمله: مهشید‌ ِ زنانه‌ها، نازلی ِ سیبیل طلا، هاله‌ي ساکن در سرزمین آفتاب و ...

در ضمن وب‌لاگ‌های زن‌نوشت (در هر دو آدرس) و امشاسپندان (باز هم در هر دو آدرس) از قاعده‌ي بالا مستثنی هستند چون در هیچ ساعتی از شبانه‌روز با این اکانت پرس ما مسدود نمی‌باشند. خلاصه این‌که همین حالا آفتاب زد و شب شکست و خواب به چشم ما نیامد!

ساعت ۵ عصر امروز به وقت پارک دانشجو قرار ما، "جمعی از فعالان مستقل جامعه‌ي مدنی و طرفداران صلح در ایران،" بود در اعتراض به جنگ، ترور و خشونت در منطقه. با این‌که فراخوان گسترده‌ای در کار نبود و اکثریت با تلفن و ایمیل خبر دار شده بودند اما جمعیت به نسبت خوبی آمده بودند و حلقه‌ي بیست تا سی نفری اولیه، آخر کار (یک ساعت بعد) به پنجاه تا شصت نفر رسید. هر چند جایی خالی دوستانی که  معتقدند در این زمینه نمی‌توان با اسلام‌گراها و افراط‌گرایی به مرزبندی دقیقی رسید، به خوبی مشهود بود. اغلب بچه‌ها تی‌شرت‌های سرخ رنگ با شعارهای ضد جنگ و برای صلح که از قبل تدارک دیده شده بود، به تن داشتند و شعار اصلی‌مان این بود: «جنگ علیه بشریت را متوقف کنید». البته شعارهای دیگری مانند: «جنگ نه! صلح آری!»، «بنیادگرایی یهودی در خدمت نظام جهانی سرمایه‌داری»، «نان، صلح، آزادی، برابری»، «بربریت نزدیک است» و ... به همراه تصاویری از کودکان جنگ‌‌زده و مجروح را نیز به دست گرفته بودیم. خوشبختانه مشکل خاصی پیش نیامد و چون مسئله‌ی زنان در کار نبود کسی توی دهان‌مان باتوم خرد نکرد. شاید هم چون اصل ۲۷ قانون اساسی! را بزرگ نوشته بودیم و دنبال خودمان برده بودیم. فقط ساعت ۶ که بعد از خواندن سرودهای انترناسیونال (برخیز ای داغ لعنت خورده) و سر اومد زمستون تجمع تمام شد، سر و کله ي دو مامور پلیس پیدا شد که خیلی محترمانه خواستند زودتر بند و بساط‌مان را جمع کنیم و به قول خودشان محوطه‌ی (باز) پارک دانشجو را خلوت کنیم. البته در این یک ساعت واکنش ره‌گذران نیز قابل تامل بود. برخی ادعا می‌کردند که این مسئله‌ي اعراب است و به ما مربوط نمی‌شود که بی‌خودی از وقت و زندگی‌مان بگذاریم برای اعتراض به جنگ. بعضی هم با کنجکاوی می‌پرسیدند منظورمان کدام جنگ است و اصولن مگر جایی جنگ شده! یک آقایی هم با پیرهن سفید که روی شلوارش افتاده بود، ته ریش، تسبیح و روزنامه‌ی کیهان به دست (در عکس‌هایی که گذاشته‌ام در ادامه‌ی مطلب می‌توانید ببینید) معتقد بود که نباید خواستار صلح باشیم و استدلاش هم این بود که وقتی کسی توی گوش شما بزند نمی‌ایستید که بعدی را بزند و جوابش را می‌دهید، بنابراین باریکلا حزب‌الله که خوب دارد جواب اسرائیلی‌ها را می‌دهد. به هر حال تجمع خیلی خوب و آرامی بود و جایش کنار تظاهرات‌های ضد اسرائیلی وابسته به حکومت که شعارشان تازگی‌ها شده: «اسرائیل باید از نقشه‌ي جهان محو شود» خالی بود.

           عکس‌ها در ادامه